Nieuws

Culinair journalist Tony Le Duc schrijft open brief na plotse breuk met Sergio Herman

Het zit er bovenarms op tussen kok Sergio Herman en de bekende culinaire fotograaf Tony Le Duc.

Ze geven al jaren samen kookboeken uit, maar daar is nu abrupt een einde aan gekomen, omdat Herman plots met een andere uitgeverij in zee gaat, zonder Le Duc daarover in te lichten. De uitgeverij, 'Minestrone'- kookboeken, is daarop naar de rechtbank getrokken. De rechter gaf Herman in eerste instantie gelijk, omdat er geen exclusiviteitscontract bestaat. Le Duc hoopt op een minnelijke schikking, en schreef al een open brief aan de bekende Zeeuwse kok. Hij zegt daarin ook dat hij al het personeel van de uitgeverij, waarvan Herman overigens ook vennoot is, heeft moeten ontslaan

Open brief van tony Le Duc aan Sergio Herman :

Sergio,


Je wint.
Je wint een veldslag.
Je wint voorlopig een paar procentjes meer aan royalties op een boek.
Je wint het “tussenvonnis” bij de rechtbank.

De rechter heeft enkel en alleen over het exclusieve karakter van onze samenwerking
geoordeeld. Het ontbreken van een papieren exclusiviteitscontract tussen jou, mij en
Minestrone speelt voorlopig in jouw kaarten maar het onweerlegbare feit dat
jij achter mijn rug een engagement bent aangegaan om een boek te maken met een
concurrerende uitgeverij terwijl jij - tot vandaag nog steeds - voor 40% aandeelhouder en
mede-vennoot bent van je eigen uitgeverij Minestrone wordt alsnog niet in aanmerking
genomen.

Toen jij in 2011 als aandeelhouder bij Minestrone instapte heb ik mij niet bezig gehouden om
jou een exclusiviteitscontract onder je neus te schuiven. We zijn toen enthousiast aan een
avontuur begonnen om samen boeken te maken en om samen ‘het stof in het boekenvak
ervan af te vegen’. We waren vrienden die op een zelfde golflengte zaten met een neus voor
mooie dingen. We hebben samen in 6 jaren tijd 15 boektitels rond jouw persoon gerealiseerd.
Jij hebt in die periode nooit met een andere uitgever een boek gemaakt. Hoe exclusief moet je
dan nog zijn?

Tijdens een signeersessie van Desire-boeken in het Antwerpse café De Entrepôt hoor ik je
nog zeggen dat je je hele leven met Minestrone boeken zal maken. Mooi.
Sergio, je bent tot vandaag nog steeds 40% vennoot. Vergeet dat niet!
Dat je weg wil, kan ik uiteindelijk niet tegenhouden, maar, los van de vraag of de wijze
waarop je je vertrek hebt gerealiseerd juridisch al dan niet correct is verlopen, getuigt de
manier waarop je het hebt gedaan in elk geval van een gebrek aan respect voor mij en je
eigen vennootschap.

In maart 2015 heb ik mijn hartaanval gekregen. Jij was één van de eersten die door mijn vrouw op de hoogte werd gesteld. Omdat je een vriend was én een zakenpartner. Ik moest uiteraard door een lange fysieke en mentale revalidatie. Jij was die periode niet meteen in de buurt om te helpen, hoewel je mede zaakvoerder was. Na maanden aandringen door mij om een afspraak gingen we samen zitten om een breedpublieksboek te bespreken. Dat werd later Simple Food. Ik herinner mij nog heel goed die brainstorm in januari 2016. Enthousiasme alom. Op de agenda van die dag stond ook een gesprek gepland over de financiële situatie van Minestrone. Ik bracht verslag uit zoals onder zaakvoerders wordt verwacht. Maar ik had slecht nieuws bij me. Tengevolge van mijn medische problematiek moest ik voor 2015 een verliessituatie aankondigen. Uiteraard was je door dit slechte nieuws geschrokken maar we bedachten een plan – zoals zaakvoerders horen te doen.

Jij kocht boeken in, zodat er vers geld in de uitgeverij kwam en ik sloot een lening bij de bank
waarbij ik mij privé borg moest stellen met mijn woonhuis als inzet.
Jouw bijdrage kon je nog verzilveren en was een berekend risico terwijl mijn engagement
veel risicovoller was. Daar bovenop eiste je je ontslag als statutair zaakvoerder bij
Minestrone. Maar goed, we konden verder en ik stond ook mentaal terug sterk om er tegenaan
te gaan.

Het boek Simple Food wordt een succes. Net geen 50.000 verkochte exemplaren in minder
dan zes maanden. Il faut le faire.

In januari 2017 houden we een evaluatiegesprek over het verschenen boek. Wat kan er
inhoudelijk beter, kan het nog met eenvoudigere receptuur, enz…
Er wordt ook over een opvolger gesproken. En jij vraagt naar een nieuw financieel voorstel
voor de nieuwe publicatie die in het najaar 2017 zou moeten verschijnen.
Ik bezorg je een verslag van onze brainstorm met een nieuw financieel voorstel.

… en toen werd het stil.

Uit het niets komt er een mail binnen waarin je eist dat eerst alle royalties van 2016 moeten
worden uitbetaald voordat je beslist om een nieuw boek te maken.
En je boekhouder laat weten dat de royaltypercentages van mijn financieel voorstel, die
conform de eerdere uitgaven waren, minstens moest worden verdubbeld. Ik stond perplex.
Braaf betaal ik je alle royalties van 2016 en tien dagen na de ontvangsten beslis je botweg dat
je met Minestrone geen boeken meer gaat maken. Te weinig geld was één van je
beweegredenen. Een andere reden die je aangaf ging mij door merg en been.
“Tony , ik speel nu in een hogere league…” Met andere woorden jij schreef mij af alsof ik
professioneel en kwalitatief niet meer mee kon. Wat een blamage Sergio. Kan jij dat vatten?
En het wordt nog erger. Per toeval wordt ik door een productiehuis gebeld of zij mochten
komen filmen tijdens een fotoshoot van het nieuwe boek van Sergio Herman. Fuck !
Dit werd het bewijs dat jij achter mijn rug een overeenkomst had bedongen met een andere
uitgever, terwijl jij op dat moment nog steeds aandeelhouder en vennoot van Minestrone was.
Je hebt achter mijn rug een productieploeg samengesteld, toevallig met precies dezelfde
mensen op quasi precies dezelfde locaties als we met Simpe Food hebben gedaan.

In de periode sinds ons laatste gesprek in april heb ik geprobeerd om met je te communiceren
maar je hield steeds de boot af tot ik begin juni van jouw accountant een dading in de post
kreeg waarin je geld verwacht voor je aandelen, waarin je alle rechten op je boektitels opeist,
waarin je mij zwijgplicht oplegt en waarin je eist dat ik de boekenstock met jouw titels niet
onder de marktprijs mag verkopen. Dit was een wurggreep naar Minestrone, je eigen
uitgeverij.

Ik werd op dat moment verplicht om juridisch te reageren en stuurde je een ingebrekestelling,
die je straal negeerde. Toen kon ik niet anders dan je dagvaarden. Ik geef je mee, die
dagvaarding sturen was voor mij een heel moeilijke beslissing na al die jaren samenwerking
en vriendschap.

Ik wou al die tijd met je spreken. Face to face. Onderhandelen. Tot een compromis komen.
Je hebt die persoonlijke confrontatie steeds ontweken. Tot vandaag. Kop in het zand en rug
naar mij toe gekeerd. Waarom gedraag jij je zo?

Ik sta vandaag in een vrij uitzichtloze situatie, zowel zakelijk met Minestrone omdat ik door
jouw abrupte stopzetting niet met een even sterk boekconcept in zo een korte periode kan
uitkomen en hierdoor inkomsten mis en privé omwille van de belastende waarborg die boven
mijn hoofd hangt. Je hebt in een uitgeverij goed verkopende titels nodig om de
werkingskosten te betalen en om in nieuwe titels te investeren. Niets is nu nog mogelijk.
De grond zakt stilaan weg vanonder mijn voeten. Ik heb deze week al het personeel van
Minestrone ontslagen. Ik betaal mezelf al sinds april geen loon meer uit. De openstaande
facturen stapelen zich op. Deze situatie is onhoudbaar. De gevolgen staan aan de voordeur.
Ik heb nu ook moeite om dit onrecht alleen te dragen en ik vind langzamerhand dat de situatie
van Minestrone, mijn persoonlijk verdriet en vernedering mag gedeeld worden met de
buitenwereld. Het mag geweten zijn hoe roem, ambities en geld iemand radicaal kunnen
veranderen in een harteloos wezen en daarmee een ander in de problemen brengt.
Neem je verantwoordelijkheid Sergio. Praat met mij. Jij en ik alleen en laat ons tot een
oplossing komen anders duw je mij gi-gan-tisch in de shit.

Tony